konstantino dregos Kunst Blog

- Mirrors -

2011-12-22T19:24:00.000-08:00

- Bliss -

2011-12-22T19:22:00.000-08:00

- Abstain, numbers -

2011-12-22T19:20:00.000-08:00

- Fracas -

2011-12-22T19:18:00.000-08:00

- echo -

2011-09-20T09:39:00.000-07:00

- ambiguous wood -

2011-09-20T09:38:00.000-07:00

- 4 blind spots -

2011-09-20T09:37:00.000-07:00

- dapto -

2011-09-20T09:36:00.000-07:00

- natal -

2011-09-20T09:35:00.001-07:00

- sway -

2011-09-20T09:32:00.000-07:00

- countings -

2011-09-20T09:31:00.001-07:00

- toil -

2011-09-20T09:28:00.000-07:00

-prosthetic-

2011-09-20T09:07:00.000-07:00

KONSTANTINO DREGOS
PROSTHETIC
REH KUNST

Kopenhagener Strasse 17 | 10437 Berlin
Opening 02 September, 2011, 6-9 pm
Exhibition 03 September - 02 October, 2011

Valeska Hageney | Art Agency Berlin is pleased to present the first solo exhibition of the Greek born artist Konstantino Dregos (*1977) who shows his new body of art: sculptures and works on board. The exhibition Prosthetic presents a series of unique pieces of works, which investigate and communicate the conflict between the artificial cultural and the organic environment. Dregosʼs work addresses the duality of nature and culture. Unobstructed by traditional methods of painting, Dregos rather explores his emotional landscape and its polarity with the constructed environment and society. He attempts to discover contrasts and similarities between the two poles and to question the role of mankind within this structure.

Dregosʼs new work on board is created from panels of wood collected by the artist found on construction sites in Berlin. Dregos alters the panels through the process of inflicting a deliberate action of imposed human force into the wood in an attempt to manipulate and remould the surface texture. The artist repeatedly scratches the surface of the work in a somewhat confrontational and dynamic way as if to scrape away the external facade in an attempt
to expose what is hidden beneath, leaving behind multiple imprints indicative of scars. Dregos explores the panelʼs pre-existence through scratching down into the wood to reveal a history underneath. The artist creates his works on board through the process of layering, subtly building up layers of tone, color and imagery to create an emotive textured surface. At first view it is not easy to identify the subtle remnants of images seen from his previous works of tar on paper. However, on closer inspection one can witness remnants of the flower-like images faintly visible beneath the surface. These new panel works are an obvious metamorphosis, and so contrast on the artistsʼ previous series of artworks.
Dregosʼs new sculptures are created from papier mâché moulds of his own body parts conjoined and pieced together. At first glance they appear as a skeletal bone structure forming a shape of a lifelike organism. Previously, sculptures created by Dregos were wrapped in leather to protect the internal structure, now his works reveal a type of exposed inner core, a skeletal structure that appears unprotected and vulnerable. These sculptural works explore the possibility of expansion and growth via artificial addition, investigating the idea of extending structures and organisms through the use of additional synthetic materials. The sculptures are created
in a way in which they can continuously be added onto and developed with artificial additions or prosthetics offering the viewer the possibility of continual growth.

Konstantino Dregos was born in 1977 in Athens and currently lives and works in Berlin. He started his studies of sculpture at the Athens School of Fine Arts and graduated in 2005 with Prof. George Lappas. In 2004 he had a one-year-residency at the Akademie der Bildenen Künste in Vienna in the class of Prof. Heimo Zobering. Dregosʼs artworks are shown in many exhibitions and art fairs. His works are also housed in prominent private collections Europe-wide.

REH Kunst is a new art project in Prenzlauer Berg. What makes this new project unique is the fact that it combines art with the distinctive physical set-up of a – now historic – hall extension.

REH Kunst is not a traditional exhibition space. Artists and curators alike face the challenge of dealing with the constraints posed by its unusual architecture – like walls that slope inward and curve toward the ceiling or the juxtaposition of narrowing individual room segments, and the flexible size of the hall itself. If they accept the
challenge, it will open up a world of potential to them, with completely new and unconventional room designs and presentation opportunities. As a prerequisite, individual project ideas must be developed and implemented from the outset in the context of the space. Thatʼs because art comes into its own differently here than it would in a White Cube situation. Works of art can – or must – be seen differently here and thus have an altogether different impact. As a result, the interplay of art and space are cause for eager anticipation, because the result is very rarely predictable.

curated by Valeska Hageney-A.A.B-, text written by Cassandra Bird

Aenema Konstantino Dregos at Gallery 50plin1 Cyprus 31.03.11 - 04.05.11

2011-04-12T02:58:00.000-07:00

Aenema Konstantino Dregos at Gallery 50plin1 Cyprus 31.03.11 - 04.05.11

2011-04-12T02:54:00.000-07:00

Aenema Konstantino Dregos at Gallery 50plin1 Cyprus 31.03.11 - 04.05.11

2011-04-12T02:43:00.000-07:00

Aenema Konstantino Dregos

von Dirk Hagen

Betritt man einen Raum mit Skulpturen von Konstantino Dregos, spürt man schnell die ganze Wucht, die körperlich-animalische Ausstrahlung, die von den Werken ausgeht und schon fast als brutal empfunden werden kann. Die Skulpturen strotzen nur so vor Kraft. Die einzelnen, aus Gips und Drahtkörper konstruierten Arbeiten sind dabei ähnlich der Patchworktechnik mit Leder überspannt; die Flickenstücke dann eher grob zusammengefügt, zusammengetackert. Das helle Leder ähnelt Menschenhaut; die Skulpturen wirken so organisch, körperlich, vielleicht auch verletzbar. Gebrochen werden die Arbeiten jeweils durch einen glänzenden, filigran wirkenden Kern aus Teer, der entweder das Zentrum darstellt oder aus der eng umspannenden Lederhaut hervorzuquillen scheint. Die Skulpturen wecken dann Assoziationen mit Blumen, ein wichtiges Thema des jungen griechischen Künstlers Dregos dessen Eltern Floristen waren. Der Sohn geht nun aber seinen ganz eigenen Weg und setzt sich auf künstlerische Weise mit dem Spannungsbogen Natur und Kultur auseinander. Aber seine Arbeiten lassen auch andere Assoziationen zu. Dregos´ körperliche, beinahe martialische Orientierung hatte ihn schon zum Boxsport geführt. Seine philosophischen Studien und Vorstellungen entwickelt er nun außerhalb der staubigen Hörsäle der Universitäten in den von seinen Händen geformten Skulpturen fort. Der aus Athen stammende Dregos will aber nicht nur den Betrachter auffordern, sich mit seinen Werken auseinanderzusetzen, sondern er arbeitet kontinuierlich an einer Ästhetik, mit der er seinen Gedanken Ausdruck verschaffen kann. Dabei ist ihm etwas Besonderes gelungen: eine ganz eigene, faszinierende ästhetische Ausdrucksform, die man spüren kann, die einen regelrecht körperlich erreicht.

INBETWEEN Shuang Wu | Konstantino Dregos vom 15.01.2011 – 18.2.2011 Weddinger Gallery Berlin

2011-02-15T01:56:00.000-08:00

INBETWEEN Shuang Wu | Konstantino Dregos vom 15.01.2011 – 18.2.2011 Weddinger Gallery Berlin

2011-02-15T01:51:00.001-08:00

INBETWEEN Shuang Wu | Konstantino Dregos vom 15.01.2011 – 18.2.2011 Weddinger Gallery Berlin

2011-02-15T01:48:00.001-08:00

INBETWEEN Shuang Wu | Konstantino Dregos vom 15.01.2011 – 18.2.2011 Weddinger Gallery Berlin

2011-02-15T01:38:00.000-08:00

Der ewige Kampf zwischen Kultur und Natur als
Ausdruck der Kunst, darum geht es auch Konstantino
Dregos. Aber ist es bei Shuang Wu der Akt der
Gewalt als solcher, versucht der griechische Künstler,
dem Keim animalischer Triebe auf den Grund zu
gehen. Seine faltigen und organisch anmutenden Objekte
sind Blumen ganz besonderer Art. Arbeiten, die
nach einer 2009 in Athen gezeigten Großinstallation
entstanden sind, wo Dregos mit einer 9 Meter langen
vorgeschichtlichen Blume versucht hat, der Trägheit
der Zeit ein Gesicht zu geben. Ruinventions hieß die
Rauminstallation, ein Wiedererfinden der Ruine, die
für Konstantino Dregos sowohl ein Zeichen für Niedergang
wie auch für aufkeimende Ideen ist. Denn
das Nachdenken über die Blume, sagt der Künstler,
führt zu einem Nachdenken über die Kultur und darüber,
woraus sich die Gesellschaft und ihre sozialen
Gruppen zusammensetzen. So sind die Blumen von
Konstantino Dregos letztendlich auch ein Abbild dessen,
wie Kultur auf uns einwirkt, eine Möglichkeit oder
der Umstand, sich jeden Tag neu zu erfinden unter
dem Druck gelebter Normen und Prinzipien. Dabei
sind Blumen so klein, unbedeutend und alltäglich,
dass wir ihr Sein oft nicht einmal mehr wahrnehmen.
Wie anders dagegen Dregos‘ Blumen: voluminös,
kompakt oder fangarmnartig wuchernd, sind sie außerordentlich
präsent und scheinbar robust. Scheinbar,
denn wäre es möglich, kleideten sich die Blumen
in dünne Menschenhaut. So aber ist es Tierhaut,
Leder, das stellvertretend einspringt. Ihr Innenleben
besteht aus einem Drahtkörper und Gips. Besondere
Aufmerksamkeit schenkt der Künstler den Nähten der
Lederhaut, denn sie sind das, was gleichzeitig verbindet
und trennt. Das, was das Ganze zusammenhält.
Eine Seinsform, von Haut umgeben, eine Seinsform,
deren Kern bloß liegt oder sich dem Betrachter öffnet.
Ein Keim, gewöhnlich ein Teerkern, der für Denken
schlechthin steht, eine von vielen nur dem Menschen
zugestandene Eigenschaft, die nicht nur zu Höhenflügen
und Erfindungen befähigt, sondern auch absondern
und isolieren kann. So wie Teer isoliert, zum
Abdichten benutzt wird, um Flächen undurchlässig zu
machen. Aber sich gleichzeitig auch spielerisch und
filigran entwickeln kann, zu etwas völlig eigenem,
neuen, wie in dem Teer-Dripping.
Blumen spielen in Konstantino Dregos Leben eine
wichtige Rolle, nicht nur in seinem heutigen als
Künstler. Seine Eltern waren Floristen. Mit Blumen
ist er aufgewachsen, in einer schönen und doch
schnell vergänglichen Welt der Farben und der Düfte.
Geboren in Athen, Heimat der Dichter und Denker,
wuchs er so zwischen Blumen auf, begann aber
ganz im Sinne des antiken philosophischen Erbes
schon bald den schönen Schein zu hinterfragen und
wandte sich eher Wildwüchsigem wie dem Boxsport
zu. Nach einem Abstecher in die Soziologie studierte
er Bildhauerei und Malerei, um sich dann über ein
Stipendium für Weiterbildung nach Österreich aufzumachen.
Eine Herzensangelegenheit. Die Universität
für Kunst in Linz und Wien bot Philosophie an und
er entschied sich für den Schwerpunkt System- und
Medientheorie. In den drei Jahren lernte er intensiv
deutsch, er wollte die wichtigen philosophischen Abhandlungen
in der Muttersprache lesen. Drei Jahre
dauerte die Auseinandersetzung mit binärer Logik.
Was bleibt sind die Abschlussarbeit über die „Ästhetik
des Hasses“ und ein ausgezeichnetes Deutsch.
Und die zunehmende Gewissheit, dass er sich selber
nicht als Akademiker, sondern als Künstler sieht und
empfindet. Fort von der Theorie und der Auseinandersetzung
mit den Ideen und Fragestellungen anderer Menschen.
Wieder zurück zur praktischen Arbeit.
Dem selbstständigen Erarbeiten und Entwickeln von
Dingen, denen er auf den Grund zu gehen versucht.
Denn auch wenn er jetzt keine Abhandlungen mehr
schreibt, Fragen und philosophische Grundgedanken
beschäftigen ihn immer noch, er gibt ihnen nur auf
eine andere Art und Weise Form. Er möchte Anstoß
mit seinen Arbeiten geben, er möchte, dass wir selber
hinterfragen, welche Rolle wir in dem Gefüge von Natur
und Kultur spielen, was Natur für uns bedeutet und
wie es ist, wenn wir uns in ein anderes Lebewesen
hineinversetzen, hineindenken.
Um uns dazwischen zu bewegen, inbetween, zwischen
Natur und Kultur, zwischen Humanismus und
Animalität, zwischen traditioneller, auf naturgetreue
Ästhetik ausgerichteter Kunst und dem, was sich darunter
verbirgt.

Dr. Katia David, Berlin Januar 2011

Flower 10

2010-09-18T07:51:00.000-07:00

Flower 8

2010-09-18T07:35:00.000-07:00

Flower 4

2010-09-18T07:31:00.000-07:00

Flower 9

2010-09-18T07:25:00.000-07:00

Flower 32

2010-09-18T07:24:00.001-07:00

Flower 31

2010-09-18T07:22:00.001-07:00

Flower 30

2010-09-18T07:19:00.000-07:00

Flower 29

2010-09-18T07:01:00.000-07:00

ArtAthina 2010 Booth J14

2010-05-25T04:45:00.001-07:00

ArtAthina 2010

2010-05-25T04:41:00.000-07:00

FLOWER

2010-04-01T06:11:00.000-07:00

INIRTIA 21

2010-04-01T06:05:00.000-07:00

Flower(Tar dripping on Paper)170x150

2009-12-13T14:14:00.000-08:00

Flower (Leather and cobalt Tar paste)90x45x50

2009-12-13T14:11:00.000-08:00

Flower(Tar drippings on Paper) 170x150

2009-12-13T14:06:00.000-08:00

The Seed(Propylenium with polyesteric surface)110x140x90

2009-12-13T14:04:00.000-08:00

2009-12-08T05:28:00.000-08:00

Blumen

Seltsam. Dass die Blumen fast „unsichtbar“ sind, ist eine seltsame Tatsache. Jeder Versuch sie zu betrachten scheitert. Das Bild einer Blume: Beweismittel ihre Wahrheit, oder der Schleier ihrer Aufmerksamkeit. Was ist aber das Nebulöse das die Blume umgibt und so geheimnisvoll macht? Jedes Mal, wenn ich mir die Blume anschaue, die in diesem knallgrünen Topf so majestätisch mitten in meinem Zimmer steht, unterliege ich der Tatsache unterliegen: Natur und Kultur. Eine Blume aus Ecuador steht nachts in meiner Wohnung. In ihrer Ruhe ist die Blume wie der Regen. Er gibt uns das Gefühl der Machtlosigkeit, die Wohnung das Gefühl der Geborgenheit. Das als ob die Kultur mitten in meiner Wohnung die Natur umarmt. Oder umgreift? Hätte ich niemals in meinem Leben gelernt was Dinge sind, dann wäre es schwer zu deuten was die Natur von der Kultur unterscheidet. Lerne ich was Dinge sind, so entdecke ich Mustern und komplexe Strukturen, kläre Materien auf, die verantwortlich für die Entstehung des Universums sind, nenne Zirkularität die Bewegung der Natur usw. Und hilft es mir all diese Dinge zu erfahren? Die Blume wirft meinen Blick zu mir zurück. An ihr erkenne ich bekannte Strukturen und Gefüge, nämlich Bildungsgrenzen die wir uns selbst (nicht immer freiwillig) auferlegt haben. Dennoch, ihr Aufschein bleibt mir völlig fremd, beim Ansehen unerreichbar. Trotzdem gelingt es mir sie mir, sowohl morphologisch wie funktionell, vorzustellen und trotz ihrer scheinbaren Fremdheit, als „meine“ Blume zu verstehen. Ich sehe diese Blume und nicht irgendeine andere an und merke dass eine gedankliche Verstrickung unausweichlich ist. Ihr gedankliches Phantom lässt mich nicht näher kommen. Ihre gedankliche Anwesenheit abzuschaffen bedeutet, mich hinter dem Phantom ihres „Unterstandes“ zu verbergen. Kulturelle Vorstellungen klammern sich eng an sie, noch enger ein dialektischer Ansatz. Ich wende meine Aufmerksamkeit verstärkt der gegenständlichen Welt zu, und sehe wie sich die abstrakte Qualität der Natur aufdeckt und wie diese das Wirkliche aufgreift. Mein besonderes Ziel ist, ihre Formen zu sehen und stärker denn je zu fühlen. Eine Synthese zwischen Abstraktion und Gegenständlichkeit. Ihre Darstellung so zu wählen, um der Wahrheit näher zu kommen. Es ist eigentlich überraschend wie die Menschen zwischen Gegenständlichem und Abstraktem trennen. Eine Blume, ein Samen oder eine Frau machen doch kein gutes Bild aus, nur weil darauf eine Blume, ein Samen oder eine Frau zu sehen ist. Aufs Spiel von Linien, Farben und verschiedenen Qualitäten kommt es an, und dadurch entsteht Ausdruck. Das Abstrakte ist in meiner Kunst so tief verwurzelt, wie das Unbestimmte in mir. Es ist eindeutig die Form der menschlichen Unbestimmtheit die durch meine Kunst klargestellt wird. Eine Blume ist üblicherweise klein. Das Erstaunliche daran ist dass jeder eine Reihe von Vorstellungen mit einer Blume verbindet und zwar nicht mit der Blume selbst, sondern mit der Idee einer Blume. Doch niemand macht sich Gedanken darüber, ob beim Ansehen einer Blume die betrachtete Blume der Vorstellung von irgendeiner Blume entspricht, oder eben die, die der Betrachter direkt vor sich hat. Die Blume die jeder von uns im Kopf hat, ist eigentlich keine Rose, Petunie oder Mohnblume, sondern alle Blumen, die wir in unserm Leben gesehen haben zusammen. In dem Sinne, kann die Idee ihrem begreiflichen Bild nicht entkommen weil sie von ihrer imaginären Gegenständlichkeit hergeleitet wird und zwar mit der Absicht, nicht zur bloßen Abbildung ihres Bildes zu geraten. Ich begann über „DIE“ Blume nachzudenken, weil sie in uns Menschen keinerlei Gefühle auslöst. Das Interessante daran ist, dass jeder von uns zu der Frage „wie schaut eine Blume aus?“ sich bestimmt etwas ganz anderes vorstellt, das mit der Blume, die im Nationalgarten steht, wenig zu tun hat, und noch weniger mit der, die der Fragende im Kopf hat als er diese Frage einem anderen Mensch stellt. Die Frage Was ist? Oder besser gesagt, „was ist eine Blume?“-war für mich nur der Anlass, über die Dinge in der Welt, die Gestalten des Leblosen und Lebendigen, alles Kommende und Gehende nachzudenken. Der Anlass nach dem eigentlichen Sein zu suchen, das alles zusammenhält, allem zugrunde liegt, aus dem alles, was ist hervorgeht. Diese Unruhe, die mich oft zu Grenzsituationen geführt hat, hat in meiner Arbeit einen sehr wichtigen Platz gewonnen – den ein Äquivalent für die Welt zu schaffen.

an interview for Yatzer magazine - 2009

2009-12-04T11:22:00.000-08:00

review interview at Yatzer magazine

2009-12-04T11:13:00.000-08:00

Flower, Tar on Paper, 165x125cm

2009-11-05T13:59:00.000-08:00

Flower, Tar on Paper, 150x120cm

2009-11-03T14:54:00.000-08:00

Flower, Tar on Paper, 150x120cm

2009-10-25T13:04:00.000-07:00

RUINVENTIONS 2009

2009-06-07T08:51:00.000-07:00

RUINVENTIONS

2009-06-07T08:49:00.000-07:00

Ruinventions
: σημειώσεις κατα την διάρκεια υλοποίησης του έργου.

Άν είναι κάτι το οποίο προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση στον χώρο της Τέχνης σήμερα, είναι η μεγάλη ευκολία με την οποία αποκαλούμε ‘’ έργο τέχνης ‘’ ένα πράγμα φτιαγμένο απο τα χέρια ενός καλλιτέχνη. Εξάλλου είμαι της γνώμης πως η έννοια του έργου τέχνης δεν μας είναι πλέον καθόλου χρήσιμη. Απορώ δηλαδή αν σήμερα, όταν κάποιος προσπαθεί να αναλύσει τί αποκαλείται ‘’έργο’’ καλλιτεχνικό-λογοτεχνικό ή όποιο άλλο τέλος πάντων-δέν θέτει ύπο αμφισβήτηση την ίδια την υπόστασή του. Αντί να ερευνήσουμε όμως το έργο καθαυτό, πιστεύω πως πρέπει να αναρωτηθούμε την ευαίσθητη σχέση μεταξύ αυτού που μπορούσε να γίνει και αυτού που τελικά έγινε. Απο την στιγμή της σύλληψης δηλαδή μιάς ιδέας ώς την στιγμή της υλοποίησής της. Εκεί υπάρχει ενα κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας το οποίο παραμένει αόριστο και μορφικά απροσδιόριστο, που μοιάζει σαν μιά κατασταση μή απόφασης μεταξύ ψεύτικου και πραγματικού.
Λέμε πως το διακύβευμα είναι η συγκεκριμένη λειτουργία και ο κατ’εξοχήν ιστορικός χαρακτήρας της εικόνας. Μάλιστα. Το ερώτημα όμως δέν είναι εάν και κατα πόσο η εικόνα αποτελεί διακύβευμα ή το εάν και κατα πόσο αυτή διαθέτει ιστορικό χαρακτήρα. Αυτό είναι βέβαιον. Το ερώτημα που προκύπτει, είναι το πώς η εικόνα υπάρχει ώς διακύβευμα, και το πώς αποκτά ιστορικό χαρακτήρα. Για να γίνω πιό σαφής, υπάρχει μιά σειρά από πολύ σημαντικές λεπτομέρειες που βοηθούν να καταλάβουμε τη βαρύνουσα σημασία που κατέχει η εικόνα στον δυτικό πολιτισμό, στο πώς τον διαμόρφωσε ιστορικά, και στο πώς διαμορφώνεται η ίδια ακόμα απο αυτόν.
Ο Άνθρωπος για παράδειγμα, είναι το μόνο ζώο του ζωικού βασιλείου που δείχνει ενδιαφέρον για τις εικόνες καθ’αυτές. Και τα άλλα ζώα δείχνουν ενδιαφέρον για τις εικόνες αλλά μόνο στο βαθμό που ξεγελιούνται απ’αυτές. Κανείς μπορει π.χ να δείξει σε ένα πουλί τη φωτογραφία ενός άλλου πουλιού και έτσι να καταφέρει να το παγιδεύσει. Όταν όμως το ζώο συνειδητοποιήσει πως πρόκειται για εικόνα χάνει αμέσως το ενδιαφέρον του. Ο άνθρωπος αντίθετα συνεχίζει να δείχνει ενδιαφέρον γι’αυτές ακόμα και όταν έχει καταλάβει πως δέν πρόκειται για αληθινά πλάσματα.
Για τον Ντελέζ, η εικόνα στην τέχνη και βέβαια στην σύγχρονη εποχή, δέν είναι πιά κάτι το ακίνητο, ένα αρχέτυπο, κάτι το οποίο βρίσκεται έξω απο την ιστορία. Σημαντικό όμως είναι να γίνει σαφές το ότι η ιστορική εμπειρία αποκτάται μέσω της εικόνας είτε αυτή στέκει εμπρός μας, είτε ώς ανάκληση στη μνήμη, είτε ώς κατασκεύασμα της φαντασίας του καθένα, είτε στα ιστορικά πλαίσια μέσα στα οποία μελετάται, είτε φορτίζεται με την ιστορικότητα του βλέμματος.
Αλλά για ποιά ιστορία ακριβώς μιλάμε;
Νομίζω πως η ιστορία που αφορά το έργο τέχνης ή τουλάχιστον τη σχέση ιστορίας μεταξύ ενός έργου τέχνης και του θεατή του, είναι μία μόνο διακλάδωση απο τις διακλαδώσεις που συνθέτουν το πλέγμα αυτού που ονομάζω ‘’ιστορία της αναμονής’’. Δέν πρόκειται δηλαδή για μία χρονολογική ιστορία αλλά για μία μεσσιανική. Η μεσσιανική ιστορία είναι η ιστορία της Σωτηρίας, γι’αυτήν κάτι πρέπει να σωθεί. Πρόκειται για μία τελική, εσχατολογική αντίληψη του ρούν, μέσα στην οποία κάτι πρέπει να περατωθεί, να κριθεί, ναι μέν ‘’εδώ’’ , αλλά πάνω απο το ‘’τώρα’’, σε έναν άλλο χρόνο ξεφέυγοντας απο την χρονολόγηση, χωρίς όμως να συμβεί κάπου αλλού. Αυτό είναι που την κάνει και απρόβλεπτη. Η Έλευση του Μεσσία είναι κάθε ιστορική στιγμή, που σημαίνει πως ο Μεσσίας είναι ήδη εδώ. Υπό αυτήν την Έννοια δέν υπάρχει στιγμή που να μήν εξαργυρώνεται σε εικόνα, καθώς επίσης και εικόνα που να μήν διαθέτει την ουσία της στο στιγμιαίο ώς ιστορικό ισσοδύναμό της.
Ένα έργο τέχνης που περιλαμβάνει εικόνες δέν είναι περισσότερο προσβάσιμο απο ένα άλλο το οποίο φαίνεται να αποτελείται απο λιγότερες εώς και ελάχιστες εικόνες. Δέν σημαίνει πως είναι περισσότερο πρσβάσιμο απο ένα άλλο όπως π.χ. ένα μπλέ κάδρο. Και στις δύο περιπτώσεις ισχύει ο ίδιος κανόνας : τίποτα δεν υπεκφεύγει της εικόνας. Ωστόσο εάν θεωρήσουμε πως ένα εργο περιλαμβάνει εικόνες, τότε δύναται να έχει μεγάλη ιστορική και μεσσιανική σημασία αφού έτσι αποτελεί έναν τρόπο προβολής της δύναμης και της δυνατότητας της εικόνας ώς προς εκείνο το οποίο είναι εξ’ορισμού αδύνατο, δηλ. το παρελθόν. Η μνήμη δηλ. αν και αντλεί την δύναμή της απο το παρελθόν, δέν μπορεί να επαναφέρει το γεγονός καθαυτό στην δική μας ύστερη ( για εκείνο ) πραγματικότητα, διότι αυτό θα σήμαινε πως το παρελθόν προηγείται της μνήμης του παρόντος. Θα μας δινόταν δηλ. η αίσθηση πως αυτό που ζούμε ‘’τώρα’’ μέλλει να συμβεί, και πως το παρελθόν δεν έχει συμβεί ακόμα.
Η ιστορία δεν μπορεί να είναι μία χρονική αλυσίδα της οποίας ο τελευταίος κρίκος διαδέχεται και συνδέεται με τον επόμενο αποφεύγοντας κάθε φορά να συνδεθεί με τον πρώτο, δημιουργώντας έτσι ένα ανάπτυγμα μίας και μόνο κατεύθυνσης. Η έννοια της ιστορίας είναι στην σύλληψή της διακοπτόμενη και θραυσματική.
Το ‘’πρίν’’, το ‘’τώρα’’ και το ‘’μετά’’ χωρίζονται απο δύο παύσεις.
Πρίν-παύση-Τώρα-παύση-Μετά.
Δέν πρόκειται όμως για μία διακοπή με την έννοια της χρονολογικής παύσης, αλλά για την δύναμη της διακοπής που ασκείται πάνω στην ίδια την είκόνα, η οποία παίρνει την μορφή απόσπασης απο την αφηγηματική της δύναμη ώστε να την παρουσιάσει καθαυτή. Το γεγονός ακριβώς του ότι το έργο δέν είναι η απλή εικόνα του, που παρίσταται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε χώρο και τόπο, αλλά η σχέση καθήκοντος μεταξύ καλλιτέχνη και ιδέας, επιτελεί το μεσσιανικό καθήκον. Αυτή η αίσθηση καθήκοντος έχει να κάνει ουσιαστικά με την δημιουργία. Δέν πρόκειται βέβαια για ένα νέο δημιούργημα αφού δέν τίθεται -τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση- ζήτημα πρωτοτύπου.
Και μόνο η πρόθεση να αξιολογήσει κανείς ένα καλλιτεχνικό έργο, με όρους που περιστοιχίζουν την έννοια της δημιουργίας, είναι αντιφατική, αφού στον πυρήνα κάθε δημιουργικής πράξης φωλιάζει η πράξη της απο-δημιουργίας.
Τί θα πεί όμως να βλέπει κανείς τον κόσμο σαν ένα σωρό συντρίμμια-θραύσματα-ερείπια;
Πάνω απ’όλα θα πεί να αποδημιουργείς αυτό που αποκαλούμε όλοι ‘’πραγματικό’’,δηλ. να γίνεσαι ισχυρότερος απ΄το υπαρκτό γεγονός. Με λίγα λόγια να μήν αφήνεις τον εαυτό σου να πέσει θύμα της ‘’μυθολογίας του καθημερινού’’, ζητιάνος των γεγονότων.
Η δημιουργική πράξη είναι αναμφισβήτητα μιά πράξη σκέψης και αντιστρόφως. Η σκέψη καθορίζεται απο την ικανότητά της να απο-δημιουργεί το πραγματικό. Το πρόβλημα όμως με το πραγματικό όπως και με την ιδέα του χρόνου είναι ότι δέν αντιστοιχεί σε μία και μόνο εικόνα. Η αξίωση ισχύς του πραγματικού πηγάζει απο την αιώρησή του μεταξύ του ναι και του όχι της δημιουργικής διάθεσης. Αυτό που αλλάζει ρυθμιστικά την υπόσταση της εικόνας σήμερα, είναι η σχέση που έχουμε με αυτήν. Δέν είναι πιά μιά αντανάκλαση στο πραγματικό μέσα απ’το φαντασιακό, αλλά το ‘’μέσα’’ του καθρέπτη. Θεωρώ πως πρέπει να επανεξεταστεί η παραδοσιακή μας αντίληψη σχετικά με την έννοια της έκφρασης. Η καθιερωμένη αντίληψη περί έκφρασης διατρέχεται απο το χεγκελιανό μοντέλο. Αυτό μας λέει πως το σύνολο της έκφρασης υλοποιείται απο ένα μέσο (φόρμα, χρώμα, λέξη, και που όλα αυτά σημαίνουν βέβαια εικόνα) το οποίο οφείλει στο τέλος της δημιουργικής κίνησης (πράξης) να εξαφανιστεί μέσα στην πλήρως υλοποιημένη έκφραση. Αυτού του είδους η πράξη βρίσκει την πραγμάτωσή της, όταν το μέσο που χρησιμοποιεί, ώστε να γίνει δυνατή η εμφάνιση της ιδέας, παύει πλέον να γίνεται αντιληπτό ώς τέτοιο. Το μέσο δηλ. εξαφανίζεται ή οφείλει τουλάχιστον να εξαφανιστεί μέσα σε αυτό που μας καθιστά ορατό. Μαζί όμως με αυτό που μας καθιστά ορατό, γίνεται ορατή και η αδυναμία του χεγκελιανού μοντέλου, το οποίο εξαναγκάζει την εικόνα να παρουσιαστει όχι ώς εικόνα, παρά, ώς μέσο. Βέβαια δίχως ύλη (μέσο) δέν μπορεί να υπάρξει εικόνα. Αλλά αυτό θα σήμαινε πως, εάν πάρουμε κατα γράμμα τον χεγκελιανό μηχανισμό έκφρασης, τότε το κινηματογραφικό έργο για παράδειγμα, δέν θα ήταν η προβολή της ταινίας πάνω στο πανί, αλλά η ίδια η πομπίνα, ή ακόμα πως, η μουσική του Μότσαρτ είναι το ίδιο το cd κ.ο.κ Η εικόνα του έργου τέχνης, απο τη φύση της, εκδηλώνεται κάτω απο ποικίλες μορφές. Η προσπάθεια όμως του καλλιτέχνη, η οποία έχει σάν σκοπό της την αποδέσμευση της μεταλλακτικής ιδιότητας του φανταστικού, στο σκέλος της παραλλαγής του έργου σε εικόνες, ώστε να περιοριστεί η κλιμάκωσή του σε επίπεδο ερμηνείας, είναι πέρα απο κάθε αμφιβολία μια προσπάθεια το λιγότερο άχαρη. Εκτός αυτού πρόκειται για ιδι ότητες της εικόνας τις οποίες δέν μπορούμε να τις προσδιορίσουμε τελεσίδικα. Εκείνος ο οποίος βλέπει τέχνη και ασχολείται με την εικόνα κάπως διαφορετικά απ’ότι ο αξιωματικός της ασφάλειας της ΕΛ.ΑΣ., ο δημοσιογράφος ή ο πολιτικός, θα σταθεί αναπόφευκτα μπροστά σε έναν χοντρό τοίχο που ακούει στο όνομα ‘’φαινομενολογία της εικόνας’’, και που συνήθως δέν πολυκαταλαβαίνει τί θέλει να πεί!.. Έτσι, θα βρεθεί και αυτός το ίδιο μετέωρος, όσο και ένας αμύητος στα της τέχνης, μήν μπορώντας να ανταποκριθεί στις ‘’απαιτήσεις’’ της εικόνας. Παρά τις δυσκολίες όμως που θα αντιμετωπίσει, το αίτημα του έργου τέχνης καθώς και της ιστορίας του ώς παράσταση ιδέας, είναι να μήν εκλάβει μιά εικόνα σαν ένα αντικείμενο, ακόμα δέ λιγότερο ώς υποκατάστατο υποκειμένου, αλλά να την συλλάβει στην ιδιαίτερή της πραγματικότητα. Σ’αυτή τη διαφορική σχέση, μέσω της εικόνας και του χρόνου που διακόπτει, μιάς ναί μέν καθαρής υποκειμενικότητας και μιάς πραγματικότητας που δέν φτάνει απαραίτητα ώς την πλήρη σύσφιξή της, αφήνεται να ανακαλυφθεί ένα πεδίο αμέτρητων εμπειριών.

2009-03-10T08:36:00.000-07:00